23 mar 2012
Pitición de revisión de la toponimia cabraliega.
Como fai unes feches ficiera'l Valle Altu, el conceyu llindante de Cabrales tamién pidió la revisión de la so toponimia pa oficializar la tradicional. Alcuéntrase la nueva nel peridiódicu (agora dixital) "Les Noticies".
8 mar 2012
Aniciu d'espediente pal Valle Altu
Informa'l periódicu "El Comercio" de la solicitú del Ayuntamientu de Peñamellera Alta al direutor xeneral de Política Llingüística p'aniciar el procesu d'oficialización de los topónimos tradicionales del conceyu.
11 ene 2012
Yernes y Tameza
Esti conceyu asiéntase na zona central del territoriu asturianu y tien una superficie de 31,63 km²
mui pindia y d'altures granibles, tando'l so mayor altor nel picu Cuesta, de 1.373 metros. Llenda col conceyu Grau al Norte, Noreste y Oeste, con Proaza al Sureste y con Teberga al Sur.
Yernes y Tameza ye'l conceyu menos pobláu d'Asturies, con solo 170 vecinos (89 homes y 81 muyeres). La so densidá de población ye de 6 hab/km². Y el principal noyu de población ye'l llugar de Yernes, onde la parroquia homónima, con 71 habitantes, mientres que la capital, el llugar de Villabre, tien 49.
El rei asturianu Ordoñu I donó en 857 parte del territoriu actual a la ilesia de San Salvador, qu'algamaría'l restu cuando'l rei Fernando II-y cediera los sos drechos en 1157. La desamortización de Felipe II de 1579 dio la posibilidá a los vecinos de redimise de los privilexos mitrales, formando un consistoriu formáu por dos alcaldes (ún pal Estáu noble y otru pal llanu), un personeru de los nobles, un rexidor y un xuez y estableciendo la capitalidá en Villabre dende 1584.
El Decretu 21/2009 de 25 de marzu, asoleyáu nel BOPA númberu 84 del llunes 13 d'abril, fizo que s'oficializara la toponimia tradicional del conceyu, recoyía nel ANEXU al decretu y aporbada pola Xunta Asesora de la Toponimia.
Yernes y Tameza tien dos parroquies:
mui pindia y d'altures granibles, tando'l so mayor altor nel picu Cuesta, de 1.373 metros. Llenda col conceyu Grau al Norte, Noreste y Oeste, con Proaza al Sureste y con Teberga al Sur.Yernes y Tameza ye'l conceyu menos pobláu d'Asturies, con solo 170 vecinos (89 homes y 81 muyeres). La so densidá de población ye de 6 hab/km². Y el principal noyu de población ye'l llugar de Yernes, onde la parroquia homónima, con 71 habitantes, mientres que la capital, el llugar de Villabre, tien 49.
El rei asturianu Ordoñu I donó en 857 parte del territoriu actual a la ilesia de San Salvador, qu'algamaría'l restu cuando'l rei Fernando II-y cediera los sos drechos en 1157. La desamortización de Felipe II de 1579 dio la posibilidá a los vecinos de redimise de los privilexos mitrales, formando un consistoriu formáu por dos alcaldes (ún pal Estáu noble y otru pal llanu), un personeru de los nobles, un rexidor y un xuez y estableciendo la capitalidá en Villabre dende 1584.
El Decretu 21/2009 de 25 de marzu, asoleyáu nel BOPA númberu 84 del llunes 13 d'abril, fizo que s'oficializara la toponimia tradicional del conceyu, recoyía nel ANEXU al decretu y aporbada pola Xunta Asesora de la Toponimia.
Yernes y Tameza tien dos parroquies:
Grau
Grau asítiase na fastera central asturiana. La so superficie ye de 216,68 km² y dixébrase en dos
zones orográfiques bien diferenciaes: la parte Norte, de valles y montes de pequeña altitú; y la Sur, coles primeres estribaciones de la Cordillera Cantábrica, onde algama altores d'hasta 1.437, onde'l picu La Berza. Llenda al Norte con Candamu y Les Regueres, al Este con Uviéu, Santu Adrianu y Proaza, al Sur con Teberga y Yernes y Tameza y al Oeste con Miranda y Salas.
Tien una población de 11.003 habitantes (5.339 homes y 5.664 muyeres) y una densidá de 50 hab/km². El principal nucleu de población ye la villa de Grau, la capital, de 7.494 habitantes.
Durante l'Alta Edá Media, el territoriu del Grau d'anguaño taba dixebrá en tres cotos, el de Pramaru, el de Salcéu y el de Vayu, tamién nomáu Grau, términu que tomará la pola concedía pol rei Alfonso X cola carta pueblu de 1277. El conceyu pasará a manes de la familia Quiñones dende'l sieglu XV al XVIII, momentu cuando los vecinos pidieron al rei Carlos III la posibilidá de redimise y poder escoyer los propios conceyales de forma direuta, ensin intervención nobiliaria, fallando l'Audiencia d'Uviéu en 1774 y la Cancillería Real en 1783 contra'l monopoliu señorial, anque esti caltendrá dellos cotos dientro'l territoriu hasta'l trieniu lliberal. La forma territorial actual llegará cola dixebra del conceyu de Candamu en 1835.
La toponimia oficial de Grau ye la tradicional dende l'aprobación del Decretu 7/2007 del 31 de xineru, espublizáu nel BOPA númberu 48 del martes 27 de febreru, onde quedaben recoyíes tamién les formes aprobaes pola Xunta Asesora de la Toponimia dientro'l ANEXU al mesmu.
Grau tien ventiochu parroquies:
zones orográfiques bien diferenciaes: la parte Norte, de valles y montes de pequeña altitú; y la Sur, coles primeres estribaciones de la Cordillera Cantábrica, onde algama altores d'hasta 1.437, onde'l picu La Berza. Llenda al Norte con Candamu y Les Regueres, al Este con Uviéu, Santu Adrianu y Proaza, al Sur con Teberga y Yernes y Tameza y al Oeste con Miranda y Salas.Tien una población de 11.003 habitantes (5.339 homes y 5.664 muyeres) y una densidá de 50 hab/km². El principal nucleu de población ye la villa de Grau, la capital, de 7.494 habitantes.
Durante l'Alta Edá Media, el territoriu del Grau d'anguaño taba dixebrá en tres cotos, el de Pramaru, el de Salcéu y el de Vayu, tamién nomáu Grau, términu que tomará la pola concedía pol rei Alfonso X cola carta pueblu de 1277. El conceyu pasará a manes de la familia Quiñones dende'l sieglu XV al XVIII, momentu cuando los vecinos pidieron al rei Carlos III la posibilidá de redimise y poder escoyer los propios conceyales de forma direuta, ensin intervención nobiliaria, fallando l'Audiencia d'Uviéu en 1774 y la Cancillería Real en 1783 contra'l monopoliu señorial, anque esti caltendrá dellos cotos dientro'l territoriu hasta'l trieniu lliberal. La forma territorial actual llegará cola dixebra del conceyu de Candamu en 1835.
La toponimia oficial de Grau ye la tradicional dende l'aprobación del Decretu 7/2007 del 31 de xineru, espublizáu nel BOPA númberu 48 del martes 27 de febreru, onde quedaben recoyíes tamién les formes aprobaes pola Xunta Asesora de la Toponimia dientro'l ANEXU al mesmu.
Grau tien ventiochu parroquies:
Miranda
Esti conceyu asítiase na fastera centru-occidental del territoriu asturianu. La so superficie, de
208,01 km², ta dixebrada de Norte a Sur pol ríu Pigüeña y ye mui accidentada, tando'l so mayor altor nel Picu L'Horru, de 1.527 metros. Llenada al Norte con Salas, al Este con Grau, al Sur con Teberga y Somiedu y al Este con Tinéu.
Viven en Miranda 1.751 persones (894 homes y 857 muyeres) y tien una densidá de población de 8,24 hab/km². El principal noyu de población ye la villa de Balmonte, la capital, con 416 habitantes.
Durante la dómina de la monarquía asturiana, l'actual territoriu del conceyu taba dixebrá en dos circunscripciones: la de Miranda y la de Salcéu, nes márxenes izquierda y drecha del ríu Pigüeña, respeutivamente. Nel 1032 fúndase'l monasteriu de Santa María nel nucleu Lapideum, que nel sieglu XII renomarase como Balmonte; esti monasteriu va ser el noyu vertebrador del territoriu hasta'l sieglu XIV. En 1277, el rei Alfonsu X concederá la carta puebla a los vecinos, creyándose nel llugar d'Augüera la Pola de Miranda y Somiedu, que se treslladará al segundu términu por discrepancies col monateriu. Pero pa la Edá Moderna, surden dos cases nobiliaries con fuercia, los Quiñones y los Miranda, qu'algamarán l'antiguu poder monásticu y creyarán un conceyu que, ente otres coses, formará parte del Partíu los Cinco Conceyos con Grau, Valdés, Salas y Pravia dientro la Xunta'l Principáu. Pal sieglu XVIII, el territoriu actual taba dixebráu ente'l cotu monásticu (parroquia de Balmonte), el conceyu Grau (al que pertenecía l'antiguu cotu de Salcéu) y el conceyu de Miranda, dixebrá en Miranda l'Alta y Miranda la Baxa pol cotu monásticu. Nun va ser hasta'l sieglu XIX, coles reformes lliberales, qu'acaben col poder señorial, y la desamortización de Mendizábal, qu'espropia los bienes de la Ilesia, cuando se creye'l conceyu paecíu al d'anguaño, pasando la capital de los llugares de Lleiguarda y Silviella al actual, na villa de Balmonte. El territoriu zarraráse en 1886 cuando los vecinos de les parroquies d'Ondes, L.lamosu y Montoubu (antiguu territoriu de Salcéu) piden pasar de Grau a Miranda.
En 1958, el nome del conceyu camudará del de raigón medieval, Miranda, al de la capital del conceyu n'español, Belmonte. Anguaño, pol Decretu 112/2008 del 28 d'ochobre, asoleyáu nel BOPA númberu 261 del llunes 10 de payares, el conceyu recuperó los toponimos tradicionales, recoyíos nel ANEXU al decretu.
Miranda tien quince parroquies:
208,01 km², ta dixebrada de Norte a Sur pol ríu Pigüeña y ye mui accidentada, tando'l so mayor altor nel Picu L'Horru, de 1.527 metros. Llenada al Norte con Salas, al Este con Grau, al Sur con Teberga y Somiedu y al Este con Tinéu.Viven en Miranda 1.751 persones (894 homes y 857 muyeres) y tien una densidá de población de 8,24 hab/km². El principal noyu de población ye la villa de Balmonte, la capital, con 416 habitantes.
Durante la dómina de la monarquía asturiana, l'actual territoriu del conceyu taba dixebrá en dos circunscripciones: la de Miranda y la de Salcéu, nes márxenes izquierda y drecha del ríu Pigüeña, respeutivamente. Nel 1032 fúndase'l monasteriu de Santa María nel nucleu Lapideum, que nel sieglu XII renomarase como Balmonte; esti monasteriu va ser el noyu vertebrador del territoriu hasta'l sieglu XIV. En 1277, el rei Alfonsu X concederá la carta puebla a los vecinos, creyándose nel llugar d'Augüera la Pola de Miranda y Somiedu, que se treslladará al segundu términu por discrepancies col monateriu. Pero pa la Edá Moderna, surden dos cases nobiliaries con fuercia, los Quiñones y los Miranda, qu'algamarán l'antiguu poder monásticu y creyarán un conceyu que, ente otres coses, formará parte del Partíu los Cinco Conceyos con Grau, Valdés, Salas y Pravia dientro la Xunta'l Principáu. Pal sieglu XVIII, el territoriu actual taba dixebráu ente'l cotu monásticu (parroquia de Balmonte), el conceyu Grau (al que pertenecía l'antiguu cotu de Salcéu) y el conceyu de Miranda, dixebrá en Miranda l'Alta y Miranda la Baxa pol cotu monásticu. Nun va ser hasta'l sieglu XIX, coles reformes lliberales, qu'acaben col poder señorial, y la desamortización de Mendizábal, qu'espropia los bienes de la Ilesia, cuando se creye'l conceyu paecíu al d'anguaño, pasando la capital de los llugares de Lleiguarda y Silviella al actual, na villa de Balmonte. El territoriu zarraráse en 1886 cuando los vecinos de les parroquies d'Ondes, L.lamosu y Montoubu (antiguu territoriu de Salcéu) piden pasar de Grau a Miranda.
En 1958, el nome del conceyu camudará del de raigón medieval, Miranda, al de la capital del conceyu n'español, Belmonte. Anguaño, pol Decretu 112/2008 del 28 d'ochobre, asoleyáu nel BOPA númberu 261 del llunes 10 de payares, el conceyu recuperó los toponimos tradicionales, recoyíos nel ANEXU al decretu.
Miranda tien quince parroquies:
10 ene 2012
Salas
Salas alcuéntrase na fastera centru-occidental del país y el so territoriu, d'una superficie de
227,11 km², ye de media montaña, tando'l so mayor altor L'Aguión, de 927 metros, y bañáu poles cuenques del ríu Narcea, onde destaca'l so afluyente, el ríu Nonaya. Llenda al Norte con Valdés, Cuideiru y Pravia, al Este con Pravia tamién y con Candamu y Grau, al Sur con Miranda y al Este con Tinéu y Valdés otra vuelta.
Viven nesti conceyu 5.886 persones (2.936 homes y 2.950 muyeres), con una densidá de 26,25 hab/km². La capital, la villa de Salas, ye'l noyu más habitáu con 1.597.
Mientres la Edá Media coesisten tres poderes alministrativos pa lo que ye'l conceyu anguaño: el monasteriu de San Salvador de Curniana, fundáu en 1024 y que pasaría a ser cluniaciense en 1122; el Señoríu de Salas, al otorgar el rei Alfonso VII de Lleón a la familia Lamuño les entidaes de Salas y Lamuño y los cotos de San Salvador y Linares; y el conceyu Salas de Nonaya, concedía la carta puebla pol rei Alfonso X en 1277 (esi mesmu añu firma un documentu d'hermandá en La Espina con otros conceyos asturianos y a partir de 1490 va formar parte del Partíu los Cinco Conceyos xunto a Grau, Valdés, Miranda y Pravia dientro la Xunta Xeneral). Esti repartu, con dellos camudamientos y dixebres, va caltenese hasta'l sieglu XIX, momentu cuando asoceden dellos camudamientos territoriales: en 1804 delles parroquies de Grau s'incorporen a Salas (San Antolín de las Dorigas, San Xustu de las Dorigas, San Esteba de las Dorigas y Santolaya de las Dorigas); mientres'l Trieniu Lliberal (1820-1823), la parroquia de La Espina dixébrase pa formar conceyu propiu; en 1827 intégrense los cotos de Curniana, Soutu los Infantes y Ḷḷaviu; y en 1835, la desamortización de Mendizábal favorez que'l monasteriu de Curniana pase al conceyu. Pero va ser en 1929, pol Real Decretu del 5 d'agostu, cuando'l territoriu del conceyu quedará como anguaño al sumase a Pravia les parroquies de Folgueras y Cordoveiru.
Salas nun tien la toponimia tradicional oficializada porque la Xunta Asesora de Toponimia tovía nun escomenzó'l procesu d'estudiu de la mesma.
Esti conceyu tien ventiochu parroquies:
227,11 km², ye de media montaña, tando'l so mayor altor L'Aguión, de 927 metros, y bañáu poles cuenques del ríu Narcea, onde destaca'l so afluyente, el ríu Nonaya. Llenda al Norte con Valdés, Cuideiru y Pravia, al Este con Pravia tamién y con Candamu y Grau, al Sur con Miranda y al Este con Tinéu y Valdés otra vuelta.Viven nesti conceyu 5.886 persones (2.936 homes y 2.950 muyeres), con una densidá de 26,25 hab/km². La capital, la villa de Salas, ye'l noyu más habitáu con 1.597.
Mientres la Edá Media coesisten tres poderes alministrativos pa lo que ye'l conceyu anguaño: el monasteriu de San Salvador de Curniana, fundáu en 1024 y que pasaría a ser cluniaciense en 1122; el Señoríu de Salas, al otorgar el rei Alfonso VII de Lleón a la familia Lamuño les entidaes de Salas y Lamuño y los cotos de San Salvador y Linares; y el conceyu Salas de Nonaya, concedía la carta puebla pol rei Alfonso X en 1277 (esi mesmu añu firma un documentu d'hermandá en La Espina con otros conceyos asturianos y a partir de 1490 va formar parte del Partíu los Cinco Conceyos xunto a Grau, Valdés, Miranda y Pravia dientro la Xunta Xeneral). Esti repartu, con dellos camudamientos y dixebres, va caltenese hasta'l sieglu XIX, momentu cuando asoceden dellos camudamientos territoriales: en 1804 delles parroquies de Grau s'incorporen a Salas (San Antolín de las Dorigas, San Xustu de las Dorigas, San Esteba de las Dorigas y Santolaya de las Dorigas); mientres'l Trieniu Lliberal (1820-1823), la parroquia de La Espina dixébrase pa formar conceyu propiu; en 1827 intégrense los cotos de Curniana, Soutu los Infantes y Ḷḷaviu; y en 1835, la desamortización de Mendizábal favorez que'l monasteriu de Curniana pase al conceyu. Pero va ser en 1929, pol Real Decretu del 5 d'agostu, cuando'l territoriu del conceyu quedará como anguaño al sumase a Pravia les parroquies de Folgueras y Cordoveiru.
Salas nun tien la toponimia tradicional oficializada porque la Xunta Asesora de Toponimia tovía nun escomenzó'l procesu d'estudiu de la mesma.
Esti conceyu tien ventiochu parroquies:
Candamu
Esti conceyu asítiase na fastera central del territoriu asturianu, nuna superficie de 71,91 km² de
territoriu de monte baxu, con un altor másimu na cota de La Degollá, de 624 metros. Llenda al Norte con Illas, Castrillón y Sotu'l Barcu, al Este con Las Regueras, al Sur con Grau y al Oeste con Salas y Pravia.
Viven en Candamu 2.160 persones (1.062 homes y 1.098 muyeres), con una densidá de población de 31,87 hab/km². El nucleu mas habitáu ye'l llugar de San Román, na parroquia homónima, colos sos 268 habitantes, mientres que la capital, el llugar de Grullos, tien 172.
Les primeres referencies documentalen falen del territoriu de Candamu como la parte oriental del valle del Nalón qu'ocupa anguaño. Pa'l sieglu XII, esti territoriu ye d'alministración de los alfoces de Pravia y, dempués, de Gozón, anque nel sieglu XIII, pasa a xurisdicción del conceyu de Grau. En 1784 escomiencen les aiciones escontra'l conceyu de Grau, hasta que la Xunta de Candamu se proclame, nel añu 1835, corporación independiente.
Candamu sigue cola toponimia falsificada porque la Xunta Asesora de la Toponimia tovía nun inició los estudios de la tradicional del conceyu.
Candamu tien once parroquies:
territoriu de monte baxu, con un altor másimu na cota de La Degollá, de 624 metros. Llenda al Norte con Illas, Castrillón y Sotu'l Barcu, al Este con Las Regueras, al Sur con Grau y al Oeste con Salas y Pravia.Viven en Candamu 2.160 persones (1.062 homes y 1.098 muyeres), con una densidá de población de 31,87 hab/km². El nucleu mas habitáu ye'l llugar de San Román, na parroquia homónima, colos sos 268 habitantes, mientres que la capital, el llugar de Grullos, tien 172.
Les primeres referencies documentalen falen del territoriu de Candamu como la parte oriental del valle del Nalón qu'ocupa anguaño. Pa'l sieglu XII, esti territoriu ye d'alministración de los alfoces de Pravia y, dempués, de Gozón, anque nel sieglu XIII, pasa a xurisdicción del conceyu de Grau. En 1784 escomiencen les aiciones escontra'l conceyu de Grau, hasta que la Xunta de Candamu se proclame, nel añu 1835, corporación independiente.
Candamu sigue cola toponimia falsificada porque la Xunta Asesora de la Toponimia tovía nun inició los estudios de la tradicional del conceyu.
Candamu tien once parroquies:
Pica equí pa suscribite
a esti blogue